“Isa kang mabuting asawa sa aking anak, Eden. Wala akong masabi sa `yo sa aspetong iyon. Pero ang babaeng walang kakayahang magdala ng sanggol sa kanyang sinapupunan ay isang malaking kahihiyan.”
Iyon ang sabi ng biyenang lalaki ni Eden na talaga namang nagdulot sa kanya ng matinding stress at pag-aalala. Sampung taon na kasi silang mag-asawa ni Rhett pero hindi pa rin sila nagkakaroon ng anak. Mahirap para kay Eden na tanggapin iyon dahil kung meron man siyang iisang pangarap, iyon ay ang magkaanak. Kaya nga pagtuturo sa preschool children ang kinuha niyang kurso ay dahil mahal na mahal niya ang mga bata.
“Tatanda tayong magkasama. Kahit tayong dalawa lang. Mananatiling matatag ang pagmamahal na meron tayo para sa isa’t isa. I love you, Eden. You are my life…” sabi naman ni Rhett.
Sapat na sana iyon para hindi na mag-isip si Eden at mapanatag na ang loob. Pero hindi. She really wanted a child of her own. At gagawin niya ang lahat para makuha ang gusto.
As in lahat. Kahit pa ang ibuyo si Rhett sa sariling kapatid…



Hindi inakala ni Cloud na makakaya siyang iwan ng asawang si Sarah. Nagdesisyon itong bumalik sa Pilipinas dahil hindi na nito kayang pagtiisan ang buhay na kaya niyang ibigay. Akala niya ay tuluyan na siyang magiging masaya. Hindi ba’t iyon na ang pinakahihintay niyang pagkakataon para makawala sa responsibilidad sa asawa? Hindi ba’t labag naman talaga sa kanyang loob na panagutan ito dahil sa isang gabing pinagsaluhan nila?
Pero ni katiting na saya ay walang naramdaman si Cloud mula nang umalis sa poder niya si Sarah. Kaya sinundan niya ang asawa sa Pilipinas. At ganoon na lang ang pagbalot ng lungkot sa puso ni Cloud nang makita ang masayang mukha ni Sarah habang inaalagaan ang batang si Charlotte—ang anak ng kababata nitong si Herman. Pakiramdam niya ay may extra treatment ito sa mag-ama. At iyon ang hindi kayang pakitunguhan ng kanyang puso… Iyon din kasi ang buhay na hindi niya kayang ibigay sa asawa…