“Sa isip ng isang taong nagmamahal ay magulo at komplikado ang lahat ng bagay. Ang kailangan lang naman talaga niyang gawin ay pakinggan ang tibok ng kanyang puso.”

Nakakunot ang noong inilayo ni Karin ang kanyang mukha nang unti-unting ilapit ni Zech ang mukha nito sa kanya. “Ano’ng ginagawa mo?” tanong niya.
“Nothing,” sagot nito.
“What ‘nothing’?” Nakatitig na siya ngayon sa mga mata nitong kakulay ng malabnaw na tsokolate. His clear skin, reddish cheeks, arrogant nose, and very sensuous lips were no match to the pictures of him that she had seen.
“Maganda ka naman pala kahit paano. Hindi na ako mahihirapang akitin ka at paibigin.”
Parang malamig na tubig na gumising sa kamalayan ni Karin ang mga sinabi ni Zech. “You can’t make me fall in love with you, Mr. Zech Marquez. Nakaplano na ang lahat sa buhay ko at hindi ka kasama sa mga iyon.”
“But I’m here now.” He closed the space between them. “Whether you like it or not, you’ll have to make some adjustment in your life for me because I’m not going anywhere, Karin.”