“I’ll take your hand if I plan to run away again. We’ll run away together.”

Hindi pinalampas ng mayamang lolo ni Nica ang ginawa niyang pagtataray sa isang empleyado. Bilang parusa, ipinatapon siya ng kanyang lolo sa isang baryo sa Nueva Ecija. Walang gadget, walang makeup, walang branded clothes. No nothing. Ang tanging ipinadala ng matanda sa kanya ay ang guwapo, pero arogante namang lalaki—si Carl na makakasama niya sa loob ng tatlong buwan.
Hindi sila magkasundo. Hindi umubra kay Carl ang pagiging spoiled, immature, at vain ni Nica. Hindi naman makayanan ni Nica ang pagpapahirap na ginagawa ng lalaki sa kanya. Siya ang pinamamalengke, pinagluluto, at pinaglilinis ng bahay.
Sa kabila ng inis ni Nica kay Carl, hindi niya maintindihan ang sarili kung bakit iba ang pakiramdam niya kapag binabanggit ng lalaki ang isang Anabel na palagi nitong binibisita. At hindi matanggap ng kanyang puso nang malamang nanganak na si Anabel, na magkakapamilya na si Carl.
Kaya ganoon na lang ang tuwa niya nang malamang isang kalabaw lang pala si Anabel!
Teka, bakit ba siya nagselos kay Anabel? Crush na ba niya si Carl? Naiinis siya sa lalaki, `di ba?