“Ang magagawa ko lang, mahalin ka sa paraang
tatanggapin mo nang walang
takot—bilang kaibigan.”


We are different. Hindi na ako nag-iisa. Napatunayan ko ito that day sa tree house. Hindi lang pala ako ang naiiba, si Lolo Ami rin. Si Lolo Ami na si Ram na ngayon. Bumalik siya sa pagkabata at gumamit ng mas bagay na pangalan sa kanya—Ram.
At ang preparation sa pagpapakilala sa kanya bilang si Ram ay kailangang “mamatay” muna ni Lolo Ami sa Bagong Awa.
Nagtago na muna kami ni Lolo Ami sa isang tahimik na town, sa Victoria, kung saan walang nakakakilala sa amin. Kung saan puwede niyang pag-aralan ang maging si “Ram.”
At ang role ko?
Tuturuan ko raw si Old Man na maging “teen” para sa kanyang pagbabalik. Ang simple lang, `di ba? But every passing day, hindi na si Lolo Ami ang nakikita ko kundi si Ram. Puwede bang turuan din ako kung paano nga bang hindi ma-fall at ma-#hopia sa noon ay closest confidante ko na ngayon ay nagbago ng “pagkatao”?