“Minsan, iniisip kong sumpain na lang ang puso ko. Masyado ka kasi niyang mahal. Kahit mali na, hindi pa rin niya nakikita… Kahit pagod na, lumalaban pa rin siya para mahalin ka.”


“Isa kang mabuting asawa sa aking anak, Eden. Wala akong masabi sa `yo sa aspetong iyon. Pero ang babaeng walang kakayahang magdala ng sanggol sa kanyang sinapupunan ay isang malaking kahihiyan.”
Iyon ang sabi ng biyenang lalaki ni Eden na talaga namang nagdulot sa kanya ng matinding stress at pag-aalala. Sampung taon na kasi silang mag-asawa ni Rhett pero hindi pa rin sila nagkakaroon ng anak. Mahirap para kay Eden na tanggapin iyon dahil kung meron man siyang iisang pangarap, iyon ay ang magkaanak. Kaya nga pagtuturo sa preschool children ang kinuha niyang kurso ay dahil mahal na mahal niya ang mga bata.
“Tatanda tayong magkasama. Kahit tayong dalawa lang. Mananatiling matatag ang pagmamahal na meron tayo para sa isa’t isa. I love you, Eden. You are my life…” sabi naman ni Rhett.
Sapat na sana iyon para hindi na mag-isip si Eden at mapanatag na ang loob. Pero hindi. She really wanted a child of her own. At gagawin niya ang lahat para makuha ang gusto.
As in lahat. Kahit pa ang ibuyo si Rhett sa sariling kapatid…